دوباره می‌زنم از دل صدا: امام رضا            بـیـا برای خـودت کـن مرا امـام رضا

چه دارم از همه دنیا به جز همین یک دل            دلی که هـسـت بـه نـام شما امام رضا

هـوای نَـفـْس گـرفـتـه مـرا، گـرفـتارم            مرا ز دست خودم کن رهـا امام رضا

خـدا کـنـد دم آخـر بـه داد مـن بـرسـی            که گـفـتـه‌ام همه دم هر کجا امام رضا

به دست هیچکسی رو نمی‌زنم بس که            گـرفـتـه دسـت مـرا بـارهـا امام رضا

تو را که داشـتـه بـاشـم هـمیشه دارایم            هـزار شکـر که دارم تـورا امام رضا

چـقـدر حـاجـت ناگـفـته را روا کردی            الا اجـابـت هـر چـه دعــا امــام رضـا

چنین که فکر یتیم و اسیر و مسکـینی            پـس الـسـلام عـلی هـل اتی امام رضا

چـقـدر پـیـش تو وقـت زیـارتت گـفـتم            زمـان مـرگ تو پـیـشـم بـیا امام رضا

غریب‌های دو عـالـم چـقدر دل گرم‌اند            که هـسـت بـا دلـشـان آشـنا امام رضا

مرا اگر به حرم هم نیاوری عشق است            که راضی‌ام به رضای تو یا امام رضا

کـنـار پـنـجـره فــولاد تـازه فـهـمـیــدم            کـه هـسـت بـانی کـربـبـلا امـام رضـا

دلم گرفـته، دلم باز روضه می‌خـواهد            گـرفـته از غـم تو دل عـزا امـام رضا

نـوشـتـه‌انـد کـه پـنـجـاه مـرتـبـه افـتـاد            به درد زهـر که شد مبـتـلا امام رضا

برای اینکه کـسی با خـبر از او نشود            کـشـید روی سر خـود عـبا امام رضا

ولی نیـامـده جـایی به او سـنان زده‌اند            نـدیـد ضـربۀ سـرنـیـزه را امـام رضا

سرش جدا نشد از تن، تنش کشیده نشد            نخورد نیزه و سنگ و عصا امام رضا